Wat er moet gebeuren

Ik heb vanochtend mijn vriendin ten huwelijk gevraagd. Ik geloof niet dat ze doorhad dat ik het meende. Dat kwam deels doordat ik te lang had nagedacht over mijn kleine ontbijt-speech, en deels doordat ze tussendoor een hoestbui kreeg.

Sowieso heeft ze deze week moeite om me serieus te nemen, omdat ik nogal dramatisch ben aangelegd en niet kan stoppen met Corona-nieuws lezen (het is nu ook nog eens mijn werk). In de Whatsapp-groep van haar nuchtere familie word ik steeds bespot. “Maar misschien is dit wel een van die unieke situaties waarin mijn paranoia preciés de juiste respons is!” typte ik.

Ik voelde de Corona-crisis al aankomen, waarmee ik niet wil zeggen dat ik het heb voorspeld. Maar er hing al tijden iets in de lucht, toch? In november schreef ik nog een stukje getiteld ‘Alles Valt’, waarin één gemene griep mijn hele leven op losse schroeven zette. De afgelopen maanden sloeg de ene na de andere storm tegen de ramen, alsof iemand ons wakker wilde schudden. Op straat waren mensen gefrustreerd en agressief.

Veel mensen, links en rechts, hebben al tijden het gevoel dat er iets grondig mis is met onze wereld. Dat het weleens helemaal uit de hand zou kunnen lopen. Vandaar dat de supermarkten zo snel worden leeggegraaid: iedereen had al eens over dat doemscenario nagedacht. Het Corona-virus test nu al de limieten van onze huidige manier van samenleven. Het speelt zich af op een schaal die de meesten van ons nog nooit hebben meegemaakt, en die nauwelijks te bevatten is.

Ik voel me al weken alsof ik ben losgezongen van de werkelijkheid, waardoor ik gek genoeg helemaal niet zo paniekerig ben. Ik zie juist opeens heel helder wat belangrijk is; wat er gedaan moet worden. Ik werd ook niet ziek, terwijl ik normaal gesproken door elke griepgolf word meegesleurd.

Een paar dagen geleden trok ik de deur achter me dicht na een ochtend waarop mijn vriendin had gerocheld als een oude man, mijn eveneens zieke peuter me constant had geschoffeerd (“Jij mag niet naar mij kíjken papa!”), en de baby had ge-baby’d. Het gevecht ging nog even verder in mijn koptelefoon, toen ze inbraken op mijn Spotify-account en ik opeens naar ‘Nijntje, een lief klein konijntje’ luisterde (of zoals mijn vriendin dat extreem aanstekelijke nummer noemt: ‘Nijntje, tering-konijntje’).

Maar ik miste ze al zodra ik de straat uit fietste. Het lukte me eindelijk om Elbow op te zetten, Guy Garvey zong “Just this morning alone with you worth/A lifetime alone on this earth” en opeens wist ik zeker dat ik met hen alledrie wilde trouwen. Dat ik nergens liever wilde zijn dan bij hen. Noem het liefde in tijden van Corona.

We mogen hopen dat we hier (na een diepe recessie) Trumploos uitkomen, met meer waardering voor zorgmedewerkers, leraren, kunstenaars, de natuur etc. In de tussentijd moeten we maar dicht tegen diegenen aankruipen, die we toch wel zouden aansteken.