Veerkracht

Het lukt. Het is niet makkelijk, maar uiteindelijk is het goed te doen, dat social distancing. Ik wil niet teveel als een montere minister-president klinken, maar het is toch wel wonderlijk om te zien hoe snel we in staat zijn geweest om die omschakeling te maken. Hoe normaal het soms al voelt.

Mensen zijn veerkrachtig; dat is misschien wel ons grootste talent. Ik was zelf lange tijd een uitzondering op die regel. Er was niet veel nodig om me uit het veld te slaan, fysiek of mentaal. Ik weet nog dat ik als student naar de huisarts ging omdat ik werkelijk élk griepje kreeg. Hij mompelde toen iets over “overgevoelige slijmvliezen”. Dat vatte mijn probleem wel samen: ik bestond van top tot teen uit overgevoelige slijmvliezen.

Tijdens een lange periode vol depressie en angsten leende mijn broer me ‘The Happiness Hypothesis’ van psycholoog Jonathan Haidt. Daarin schrijft hij: “Human beings are able to recover from virtually everything.” Dat gaf me de kracht om eruit te komen.

In mijn Kopstuk-interview met rapper Sticks vertelde hij dat hij geen mood swings meer heeft sinds hij vader is. Als je iets leert van kinderen, is het wel dat je telkens weer moet opstaan en door moet gaan. Ten eerste omdat ze het zelf niet doen: ze blijven op de grond liggen huilen tot je ze troost. Tegelijkertijd beschikken ze over een onverwoestbare geest die jou telkens weer uit je bed dwingt.

Sinds een half jaar douche ik ‘s ochtends koud af. Dat heeft fysieke voordelen, maar voor mij is het vooral een mentale kwestie. Ik háát kou. Het liefst maak ik het mezelf zo comfortabel mogelijk met een kwartiertje extra onder de dekens, of met een veel te uitgebreid bad. Onder die ijskoude douche dwing ik mezelf elke dag om twee minuten in de afgrond te staren, terwijl ik toch rustig door blijf ademen. Mijn wereld stort vervolgens niet meer in elkaar als blijkt dat de yoghurt op is. En ik ben veel minder vaak ziek.

Nog zoiets. Eind vorig jaar las ik in zo’n geluks-artikel van The New York Times over de 3-minute-rule: als iets in 3 minuten of minder te doen is, moet je het metéén doen. Een afwasje? Doe het. Je bed opmaken? Doe het gewoon effe. Voor je het weet doe je dat soort dingen zonder erover na te denken, en nog belangrijker: zonder jezelf als een slachtoffer van die afwas te zien.

Natuurlijk is er soms corona-stress. Zoals Pamela Adlon, de oermoeder uit de geweldige serie Better Things zei in een Instagram-video: “We freak out, then we go back in.” Koken helpt haar: “I decided to cook this fucking chicken.”

Voor de meesten van jullie klinkt dit als een aap die zichzelf heeft geleerd om met twee stenen een nootje open te slaan, terwijl jullie gewoon een notenkraker gebruiken. Jullie weten allang hoe dat moet, doorgaan. Duh.

Misschien probeer ik gewoon te zeggen dat ik jullie bewonder.