Oudere broer

Elke tiener heeft een oudere broer nodig, iemand die je als familie kunt vertrouwen en die tegelijk volledig los staat van de saaiheid van je ouders. Een gids die je nonchalant naar de meest opwindende boeken, films en albums leidt. Voor mij was dat Jan, die twee klassen boven mij zat en die ik leerde kennen via het schooltoneel.

Jan woonde in een oud huis in het centrum van Amsterdam (zijn ouders waren klassieke muzikanten, maar dit verhaal speelt zich af vóór de neoliberale revolutie van 2010 lieve kinderen; toen kon dat nog). Hij had de zolderkamer, een grote romantische ruimte met dwarsbalken, houten boekenkasten vol versleten klassiekers, en een verzameling van honderden CD’s.

Op die kamer liet hij me het ene na het andere nummer horen terwijl we traag sigaretten rookten en het me al snel duizelde van de nicotine en de nieuwe kennis. Eén keer vielen we in slaap bij ‘Echoes’ van Pink Floyd. Soms, als onze pretenties echt op het toppunt waren, las hij me voor uit Sartre. Ik denk niet dat ik ooit zo gelukkig ben geweest als op die zolderkamer, waar voor het eerst (en het laatst) mijn veel te poëtische verwachtingen van het leven samenvielen met de realiteit.

Ik raakte verslaafd aan het kopen van CD’s. Op weg van school naar het Centraal Station, waar ik de bus naar mijn dorp moest nemen, stapte ik vaak al op de Dam uit, om in de Fame door de ‘2 voor 17,50’ te bladeren. Soms wandelde ik dan nog door naar de Boudisque (wat een heerlijk slechte naam is dat toch). Er zat altijd wel iets bij wat ik moest hebben; ik schat dat ik door de jaren heen zo’n 3000 euro aan CD’s heb uitgegeven.

Op de WC van Jans huis hing een cartoon van een man die tussen enorme stapels boeken zit, waarop een sceptische man zegt: “Zal ik de hele boel maar even voor je op een CD’tje branden?” De boodschap was duidelijk: er is niets platter dan het opeen persen van kunst.

Toch is dat nu gebeurd. Mijn CD-verzameling, ooit mijn grote trots, ligt nu stof te verzamelen op zolder. Voor 9,99 per maand kan ik elk nummer dat ooit gemaakt is in mijn bezit krijgen. Als er een nieuw album uitkomt, hoef ik het alleen maar aan te klikken. De uitgebreide collector’s edition? Waarom niet. De B-sides? Hoppa, daar zijn ze.

Op een bepaalde manier is dat een droom die uitkomt, maar gek genoeg lukt het me maar niet om ervan te profiteren. Het is te veel. Ik verlies het overzicht. Vroeger moest ik een album zorgvuldig verkennen op mijn discman, waarna het naar de volgende band leidde (als ik genoeg geld had). Nu is er zoveel dat ik het niet meer uit elkaar kan houden, en de tips van mijn streamingservice helpen niet. Ik heb een oudere broer nodig, geen algoritme. (En tijd).

Ja, oudemannenpraat. Straks word ik nog nostalgisch over de huistelefoon, of over vieze boekjes (vroéger had je pas goede porno, jongens!). Ik wilde het gewoon even kwijt. Laat me met rust oké? Tijd voor een dutje.