Hier pijn

Elke massage is anders. Misschien ‘neem’ ik daarom wel zo vaak een massage: ook als het tegenvalt zit er wel een verrassend moment bij, een techniek die ik niet kende of een spiergroep waarvan ik me niet realiseerde dat hij bestond.

Dus toen er een nieuwe optie op het menu van mijn Chinese massagesalon stond, was ik meteen geïntrigeerd. Ik had overal pijn nadat ik anderhalve week was geteisterd door een motherfucker van een griep. Er stond al een masseuse, een meisje met paarsgeverfd haar, glimlachend te wachten.

“Is die massage goed na griep?” vroeg ik aan de mevrouw achter de balie. Ze keek me met grote ogen aan. “Oooh, Tuina heel hard.” Ze zei iets in het Chinees tegen het meisje, dat teleurgesteld afdroop. In haar plaats verscheen een potige vrouw van middelbare leeftijd. Zij glimlachte niet.

“Met guasha hè,” zei de baliemevrouw ernstig. “Zwart… Drie dagen… Pijn… Ik jou niet bang maken…” Ik begreep haar maar half, en zei: “Oké, oké.”

Even later kleedde ik me uit en ging oprecht benieuwd op de massagetafel liggen. Op de achtergrond klonk de vaste pling-plong-muziek met de hoge Chinese zang.

De massage begon met de intensiteit van een Wagner-stuk. Het was alsof ik gemasseerd werd door de sterkste vrouw ter wereld, die tegelijk enorm veel haast had. Ze pakte de knopen in mijn nek van alle kanten aan, in moordend tempo, met de doeltreffendheid van een slager. “Hier pijn?” “Ja.” “Hier pijn?” “Ja.” “Hier pijn. Hier pijn, hier pijn.”

Telkens als ik dacht dat ik het niet meer aankon, dat ik echt mijn safe word moest inzetten, stopte ze even om olie te pakken, waarop ik een paar tellen uithijgen, voor ze zich weer op me stortte. “Hier pijn, hier pijn, hier pijn.” “Jaaaaargh.” Het was alsof ik gemasseerd werd door een enorm gespierd Duracell-konijn.

Er ontstond een band. Soms moest ze lachen vanwege mijn gekreun, soms maakte ze een afkeurend geluid met haar tong. Ze was vooral teleurgesteld over de staat van mijn heupen.

Na een tijdje fluisterde ze: “Jij teveel pijn. Jij moet extra: negentig minuten.” Ik vond dat een vreemde zinscombinatie, maar ik knikte. Toen pakte ze een zenuw in mijn onderarm vast en had ik meteen spijt.

Vervolgens kwam de guasha. Met een klein schelpvormig schijfje begon ze als een malle over mijn rug en schouders te schrapen. Weer maakte ze het afkeurende geluid.

Tijdens het laatste deel nam het tempo af. Ik lag uitgeteld op mijn rug, zodat ik haar kon aankijken. “Eén week, dan jij goed,” bezwoer ze me terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegde. Ze boog zich naar me toe en fluisterde: “Anderen hier, niet goed.” Daarna wees ze agressief op haar eigen borst, als een voetballer na een doelpunt, en zei met een felle blik: “Alléén ik Tuina.” De boodschap was duidelijk: I own this bitch. Ik geloofde haar meteen.

Thuis liet ik mijn rug aan mijn vriendin zien. Ze sloeg verschrikt een hand voor haar mond. In de spiegel zag ik dat ik inderdaad onder de donkerrode striemen zat. Het voelde alsof ik in elkaar was geslagen. Voor honderd euro. Ik zou weer een week moeten herstellen.

Maar goed, ik had wel iets nieuws meegemaakt.